گر سر کنم شکایت هجران شکیب نیست

جانم بگیر و صحبت جانانه ام ببخش

کز جان شکیب هست و زجانان شکیب نیست

گمگشته دیار محبت کجا رود

نام حبیب هست و نشان حبیب نیست

عاشق منم که یار به حالم نظر نکرد

ای خواجه درد هست و لیکن طبیب نیست

که گل بوسه زخم ها ، تنت را دشت شقايق کرده بود ،

مگر از کدام باده مهر ، مست بودی

که با تازيانه ي هشتاد زخم ، بر خود حد زدي؟

کدام وام دار تريد؟

دين به تو ، يا تو بدان؟

پيشاني بلند تو – اين کتاب خداوند را _ از هم می گشايد

چگونه می توان به شمشيری ، در يايي را شکافت!

با پای تو می گريم

با اندوهی ، والاتر از غم گزايي عشق

 و ديرينگی غم

برای تو با چشم همه محرومان می گريم

با چشمانی ، يتيم نديدنت

گريه ام ، شعر شبانه غم توست...

در کنار تنور پير زنی جای می گيري ،

و زير مهميز کودکانه ی بچگکان يتيم

و در بازار تنگ کوفه ... ؟

آن هنگام که به همراه آفتاب

به خانه يتيمکان پير زنی تابيدی

و صولت حيدری را

دست مايه شادی کودکانشان کردی

و بر آن شانه ، که پيامبر پای ننهاد

کودکان را نشاندی

و از آن دهان که هرای شير می خروشيد

کلمات کودکانه تراويد ،

آيا تاريخ ، به تحير ، بر در سرای ، خشک و لرزان نمانده بود؟

که عمود بر زمين بايستد...

پيش از تو ، هيچ خدايي را نديده بودم

که پای افزاری وصله دار به پا کند،

و مشکی کهنه بر دوش کشد

و بردگان را برادر باشد

آه ای خدای نيمه شبهای کوفه تنگ

ای روشن خدا

در شب های پيوسته تاريخ

ای روح ليلة القدر

حتی اذا مطلع الفجر